::sentimental::

Masa untuk pulang semula ke ofis setalah habis waktu lunch. Ya; lunch dalam erti kate seorang staf yang mencuri masa utk bersama family.

Jika selalunya saya keluar dari kawasan rumah; saya akan bye2 ibu sy (dan ayah) dari saat keluarnya parking lot; sampai hilang dari sudut cermin sisi kereta
 Tapi hari itu pasar malam. Saya perlu buat u-turn di jalan besar dan amik jalan ke kanan instead of kiri. Dan ibu sy masih memerhati sy dari tingkap rumah yg jauh tu. Sy tau ibu tunggu sy. Dan ibu tau sy akan hon meskipun dari jauh. Asal nampak bayang.

Ya. Itu antara elemen sentimental dlm jiwa sy. Dari kecik sampai besaq la ni; sy akan menghantar dan melambai seseorang sampaiiiiila dia hilang dari pandangan mata sy..

Form 1. Samses.
Saya bole bye2 ayah saya dari parking perhimpunan. Dan naik pantas ke asrama. Tunggu di koridor hostel utk lihat kereta ayah masuk highway yg nun jauh tapi jelas sebab asrama ats bukit.

Form 2/3. Samttaj
Saya bye2 family sy dr pintu sekolah. Naik gegas ke hostel sementara ayah u turn di roundabout masjid negeri. Dan sy sudah sedia menunggu kereta ayah menghala balik dari level 2 hostel.

Form 4/5. Sambest
Sy lambai family dr hujung canteen sekolah. Dan saya bole berjalan sehabis laju utk sampai di area ampaian belakang aspuri utk bye2 family lg sampai tak nampak dah bayang kereta kluar ke traffic light besar.

Matrix pj. Mahallah Zainab jahsyi
Mahallah yg agak dalam. Masih; melambai family sampai tak nampak bayang kereta unser..

Degree. Master. Mahallah Nusaibah.
Mahallah yg atas bukit. Dari jumpe family area cafe. Sy akan ikut berjalan sambil cakap bye2 dr luar kereta sambil ayah memandu kereta menuruni pintu keluar mahallah. Sy berhenti dipagar yg selari dgn postguard. Menghantar ayah ibu family dgn tgn tak henti bye2 hingga kereta kluar ke area faculty law dan tak nampak dah.

Keje. Umah sewa puncak alam.
Ibuayah akan pastikan sy masuk umah sewa sampaila ke bilik sy... dan perkara yg sama. Melambai family sampailaaaaa ayah u turn dan menghala balik ikut jalan besar yg ade di depan umah sewa.

Kawin. Pahang.
Sentimental tu memang takkan bole dibuang. Melarat sampai suami pon kne layan kerenah sy. Andai waktu tu dia yg akan berangkat ke pahang dari selangor; sy pon taktau berapa kali sy lewatkan waktu utk dia balik.
Andai waku itu sy yg kne balik selangor; sy pon taktau tahap ape sy bole pergi. Selama mana sy rase semangat yg ade ckup utk sy bawa balik. Dan selama mana sy rase ia adalah "a proper goodbye"

Itu sy dan jiwa sy.
Sentimental melampau

 Sy tertanye tanye. Hakikat hidup mengajar kita yg mati itu pasti... adakah sy dpt penghujung yg baik?. Dan adakah sy dpt cakap "a proper goodbye" utk mereka mereka yg sy syg..? Wallahua'lam

Kerna mati itu pasti. Dan tidak ada yg mengetahui bila; dimana dan bagaimana penghujungnya.